Tegenwoordig heet iedereen Sorry 

Bart Moeyaert

Het verhaal speelt zich af op één zomerse zaterdagmiddag en op één plek: in het huis en de tuin van Bianca.  Het is een hedendaags verhaal doordat er vele hedendaagse elementen in voorkomen maar toch hebben we als lezer geen exact jaartal of exacte plaatsaanduiding.

Bianca weerspiegelt een kind dat we elk ooit eens zijn geweest. Ze heeft de moeilijke leeftijd die net valt tussen het zijn van een kind en een adolescent, waarop bepaalde inzichten heel belangrijk, zelfs cruciaal worden. Ze voelt zich niet gehoord of gezien en haar ouders willen volgens haar ook de moeite niet doen om haar te horen of te zien. Ze noemen haar 'onhandelbaar' maar misschien is 'onbegrepen' een beter woord. Wanneer op een zaterdagmiddag Jazz, het speelvriendje van Bianca's broertje Alan en zijn moeder Billie, een actrice uit de serie 'Hier bij ons' waar Bianca graag naar kijkt, op bezoek komen, weet Bianca geen blijf met zichzelf.  Ze voelt zich nergens 100% op haar plaats, niet bij de kinderen en niet bij de volwassen en het liefst van al wil ze verdwijnen in de haag van de buren of iemand anders zijn zoals de actrice Billie. Ze denkt dat Billie haar wel goed goed zou begrijpen en dat ze wel weet hoe je gedachten stil moet krijgen. Wanneer ze zichzelf voorstelt aan Billie kiest ze voor de naam 'Perdòn', dit doet ze omdat iedereen tegenwoordig 'Sorry' heet. Ze worstelt met zichzelf en kan er geen kant mee op en dit zien we ook wanneer haar moeder zegt: 'Je bent hier en daar, en dan weer weg, en dan weer thuis, je gaat alle kanten op, maar het gaat helemaal nergens naartoe. Je werkt op mijn zenuwen en je werkt vooral jezelf op de zenuwen.' Als lezer krijgen we enkel de blik op de wereld hoe Bianca die ziet en ervaart en lezen we haar gedachten over de wereld waarvan we weten dat die wereld het vaak niet zo bedoelt met haar als zij denkt. We weten dat ze zich overladen voelt met gevoelens zoals onbegrip en afwijzing en elke emotie wordt ook nog eens honderd keer vergroot in haar hoofd wat ervoor zorgt dat het nooit stil is vanbinnen. Daarnaast is de serie waarin Billie meespeelt ook een belangrijk motief in dit boek. Hoe triviaal de soap ook mag zijn, er lopen opmerkelijk veel parallellen met Bianca's situatie en gevoelens die belangrijke inzichten teweeg brengen bij haar. Zo ziet ze de gebeurtenissen die zich die dag afspelen ook als scènes uit een soap waar zij actrice in is. Wanneer Billie oog voor Bianca heeft en haar 'merkwaardig' noemt, wat betekent 'de moeite waard dus belangrijk', wordt er iets in Bianca losgemaakt. Ze begint zichzelf als een actrice te zien en vraagt zich af of het moeilijk is om iemand anders te zijn. Daarnaast is het ook Billie die Bianca's zwijgzaamheid opmerkt, iets wat haar moeder nog niet was opgevallen. Ze zegt dat ze zwijgt omdat ze niet altijd zin heeft om iets te zeggen, maar als lezer weten we dat ze vooral zwijgt omdat er niet naar haar geluisterd wordt. Ook vraagt ze zichzelf af of haar moeder wel beseft dat ze niet stil is maar stil doet omdat er geen plaats is voor lawaai. Wanneer Bianca op een gegeven moment tot besef komt dat het misschien niet allemaal om haar draait en ze spijt heeft van haar gedrag die dag, tekent ze op een groot blad het woord sorry dat ze in een doos van haar moeder zal steken. 'Het woord Sorry schrijven is niet moeilijk. Het woord er mooier laten uitzien dan gewoon maar een woord, dat is lastiger. Door het bij te kleuren en de juiste kronkels aan de s en de y toe te voegen, gaat het leven. ineens lijkt het alsof Sorry een plantje is dat tussen andere bloemen en ander groen groeit. ' Tot slot heeft ze ook een tekening voor Cruz, de nieuwe vriendin van haar vader. Ze beslist voor zichzelf dat wanneer ze opgehaald zal worden later die dag, ze zal vragen om volgende keer duidelijker te zijn over hoe laat 'in de loop van de middag is'. Ze zal ook zeggen dat ze heel het weekend bij hen wil zijn. Niet zomaar half maar heel én handelbaar. Want zoals ooit in 'Hier bij ons' gezegd werd, iets wat haar altijd is bijgebleven: 'half bestaat niet, als je iets doet, doe je het voluit en helemaal, of helemaal niet.'

Dit boek is een waardevol en enorm mooi pleidooi over de moeilijke tijd en leeftijd die jongeren doormaken wanneer ze de de mijlpaal van ongeveer twaalf jaar bereiken. Het gevoel van onbegrip en afwijzing is dan ook een herkenbaar motief waar elke puber ooit al eens met te maken kreeg en wat van dit boek een helpende vriend maakt. Het boek gaat over zoveel meer dan wat er in gedrukte woorden beschreven staat. Het gaat ook over de zaken die we als lezer niet lezen en die onbeschreven blijven maar die iedereen kent en herkent. Daarnaast zijn de woorden die wél gedrukt staan stilistisch, literair verfijnd en weloverwogen omschreven en verwijzen ze vaak subtiel hoe Bianca zich voelt. Zo staat er ergens "Dat het zwembadje nog niet lek is, is een wonder. Elke dag vergaat de wereld wel een keer.' en 'Onderweg merk ik dat ik maar twee handdoeken bij me heb. Het hadden er drie moeten zijn. Ik weet niet wie ik vergeten ben." Wat ik zo mooi vind aan dit boek is dat het ondanks het voor een jong publiek geschreven is, voor iedereen iets kan betekenen. Het gaat over onuitgesproken verdriet, over afwijzing, over het gevoel dat je je nergens volledig thuis voelt, over het gevoel dat je 'moet' zwijgen terwijl er zoveel is dat je wil zeggen en over het hebben van een stem, hoe onzeker die ook klinkt. Wat ik een extra waarde vond voor dit boek is de mooie en veelzeggende cover. Hierop zien we Bianca die de lezer recht in de ogen durft kijken, iets wat ze wil maar niet kan. Haar blik lijkt zelfbewust maar wie dieper kijkt herkent ook haar kwetsbaarheid en diep verborgen verdriet dat ze voelt door telkens opnieuw het gevoel te hebben dat ze wordt afgewezen. De blik en het kijken in de ogen is een belangrijk motief in dit boek. In de ogen van haar moeder lijkt ze vaak iets te lezen zonder dat woorden dit bevestigen. Ze geeft een eigen interpretatie aan de blik van haar moeder waardoor ze zichzelf vaak pijn doet. Ook lezen we ergens aan het begin van het boek: 'Ze zal in mijn ogen kijken en ik zal terugkijken en doorgaan met verzinnen tot ze denkt: het gaat de goeie kant op met Bianca. Het kind heeft het niet gemakkelijk, maar ik ben al blij als het elke dag een beetje minder moeilijk gaat. - ze moest eens weten.' Aan de achterkant van het boek heeft Bianca haar ogen gesloten, iets wat ze doet om rust te vinden of omdat ze niet wil zien wat er in de ander z'n ogen geschreven staat.

Mama noemt me woest. Ze zegt: 'Ik weet wat je voelt, meisje. Zo was ik ook toen ik pakweg zo oud was als jij.' Vroeger moest zij bij het minste stoom afblazen, omdat ze anders met dingen ging gooien. Ik weet wat stoom is, maar ze heeft geen idee van wat ik voel. Ze vergelijkt me met een verwend kind dat boos op de vloer ligt en met haar voeten trappelt en nee nee nee brult. Ze heeft het mis. Ik ben veel woester dan ze denkt, met één verschil: ik maak bijna geen lawaai. (P.12)