op literaire reis in Train World
Op zaterdag 21 maart nam ik de trein richting Brussel waar ik voor de eerste keer een bezoekje bracht aan het adembenemende museum Train World waar er een prachtige tentoonstelling stond opgesteld over de Oriënt-Express. Mijn bezoek kreeg een extra dimensie door dat ik een mee werd genomen op een literaire wandeling doorheen de tijd. Tijdens de mythische reis door de wonderbaarlijke setting van het museum kregen we sprankelende anekdotes van onbekende reizigers en verschillende spannende, grappige, ontroerende maar vooral fascinerende verhalen van bekende en minder bekende schrijvers voorgeschoteld die werden verteld door Koen Van Impe. Hij zette een mooie prestatie neer en wist mijn verbeelding elk ogenblik van de reis te tarten. De verhalen werden telkens verteld bij een bepaald museumstuk, affiche, afbeelding of zelfs aan of in een wagon, wat het bezoek een extra touch waardoor mijn aandacht geen moment verloren was.
We begonnen onze reis in de inkomhal, de lokettenzaal, van het museum waar Koen ons meenam in de geschiedenis van de Oriënt Express. Hij vertelde ons dat de Oriënt Express een uitvinding was van de Belgische ingenieur Georges Nagelmackers die ervan droomde om internationaal treinreizen in Europa mogelijk te maken. Koen las hier het gedicht 'Ode' van Valéry Larbaud voor en startte zo onze wandeling met een poëtische toets. We werden meegenomen naar een ruimte waar mijn mond openviel van zodra ik er een voet binnenzette. Er hingen prachtige, grafische reclameaffiches van de Orient-Express aan de muur en er stonden verbluffende exemplaren van Art Deco treinstellen uitgestald. In deze ruimte werd ons een stukje uit het verhaal 'Van Pontoise tot Stamboul' van Edmond About voorgelezen. Waar ik naast de prachtig ingerichte ruimtes vooral van genoot was van de acteur en zijn inlevingsvermogen in de personages tijdens het voordragen van de teksten. Een amusant schouwspel dat de ervaring des te plezanter en en het bezoek des te boeiender maakte.
Vervolgens betraden we een erg fascinerende ruimte, de klokkenkamer, waarin er tal van prachtige houten klokken in verschillende groottes en kleuren stonden. De ruimte alleen al was op zichzelf een kunstwerk! Nadien kwamen we in een ruimte waarin we meer te weten kwamen over de service en het comfort in de rijtuigen. Hier ontdekten we ook alle soorten werkzaamheden die moesten gebeuren buiten de rijtuigen zoals de wasserijen, de restaurants of de badkamers. Ook kregen we een voorstelling van het vaatwerk aan boord. De prachtige, luxueuze kopjes, borden, kristallen glazen, zilveren bestek, ... zette de prestige van de treinmaatschappij en het rijke cliënteel nog eens extra in de verf, iets wat mijn liefde voor antiek servies triggerde en voor mij een Hier werd ons een recensie van een niet zo tevreden klant voorgelezen. Een humoristisch tafereel aangezien Koen ook hier weer volledig in de huid van een ander kroop, in dit de klagende recensent kroop.
Daarna kwamen we in een hal waar het verhaal van de moord op de Oriënt Express van Agatha Christi op een heel prikkelende manier werd gebracht. Zo konden we in een wagon plaatsnemen en deed Koen alsof hij Hercule Poirot was. Zelfs het stemmetje ontbrak niet! Tot slot kregen we in de laatste ruimte de kans om de binnenkant van twee authentieke Oriënt-Express-rijtuigen te bezichtigen om de sfeer en nostalgie van deze mythische trein helemaal op te kunnen nemen. Het rijtuig was bekleed alsof de passagiers net de wagon verlaten hadden. Het prachtige service, de wonderbaarlijke, houten gelakte stoelen en muurdecoratie, de wandbekleding en het tapijt met allerlei patroontjes,... een echt rijzend paleis! Aan het einde van de wandeling las Koen een stukje voor uit 'De Madonna van de slaapwagons' van Maurice Dekobra waarin het afscheid tussen twee personen centraal stond. Een mooie manier om ook van ons afscheid te nemen en deze schitterende reis te beëindigen. Een super ervaring om niet snel te vergeten!